وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّکَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ (18 لقمان)
و از مردم رو برمگردان و در زمین خرامان راه مرو که خدا هر خودپسند افتخار کننده ای را دوست نمى‏دارد .
لِکَیْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَکُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آَتَاکُمْ وَاللَّهُ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ (23حدید)
تا بر آنچه از دست‏شما رفته اندوهگین نشوید و به آنچه به شما داده است ‏شادمانى نکنید و خدا هیچ خودپسند افتخار کننده ای را دوست ندارد .
یکی از خصلتهای پستی که در میان انسانها وجود دارد افتخار نمودن به نسبتهای خودشان و برتر دانستن آن است که باعث می شود چشمانشان را از درک حقایق امور کور نماید و چه بسا در راه آن بسی حق کشی ها نمایند.شاید تا بحال با صحنه هایی از این قبیل مواجه شده باشیم، مثلا یک خویشاوند یا همشهری یا همزبان یا هم مذهب ، یا هم جنس ما، با کسی که این اشتراک نَسَبی با ما ندارد در مقابل هم قرار گیرند و ما با در نظر گرفتن نسبت خود اظهار نظر نماییم.
متاسفانه این امر چنان در وجود انسانها رخنه نموده که شاید در اطراف خود کسی را نیابیم که از آن مصون باشد به عنوان مثال زمانی که در صحنه ی یک بازی فوتبال میان تیم شهر یا کشورمان با تیم دیگر حاضر می شویم هیچ گاه انتظار نداریم و نمی شنویم که یک هم وطن ما اظهار نظری هر چند بحق باشد در جهت منفعت طرف مقابل نماید و اگر اینچنین فردی یافت شود مطمئنا با واکنش سخت از جانب اطرافیانش مواجه می شود. بدین خاطر است که رسول خدا صلی الله علیه و سلم این صفت را جزء صفات کفر (پوشاننده حقیقت) می داند که در وجود تمامی انسانها موجود است:"اثْنَتَانِ فِی النَّاسِ هُمَا بِهِمْ کُفْرٌ الطَّعْنُ فِی النَّسَبِ وَالنِّیَاحَةُ عَلَى الْمَیِّتِ"(صحیح مسلم).
اما آیا افتخار نمودن به اسلام و مذهب خود هم ایرادی دارد یا خیر؟
خداوند عزوجل با بکار بردن لفظ "کل" در آیه ی مذکور، اعلام دوست نداشتن هر افتخارکننده ای نموده است ، پس شایسته نیست حتی شخصی به خود افتخار کند که مسلمان است ، بلکه باید شرمنده باشیم که اگر بر راه درستی قرار داریم از فضل خداست و آیا ما توانسته ایم در مقابل این نعمت آنچنان که شایسته است حقوقش را ادا کنیم؟
وهمین افتخار به مسلمان بودن و به مذهب ، گاهی اوقات باعث ضایع نمودن حقوق غیر مسلمان و غیر هم مذهب در جوامع اسلامی درطول تاریخ گشته است.
پس بیایید با در نظر گرفتن خدای یکتا و به فراموشی سپردن نسبتهای خود در مقابل او ، همه را مخلوق او بدانیم و با چشمانی شسته بار دیگر "لا اله الا الله" را از نو یاد بگیریم، فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنْبِکَ...